Kongregacja Oratorium - Sanktuarium Świętogórskie
O witaj Rodzicielko białego jak śnieg Kwiatu,
Panienko, słodka Ozdobo,
Chwało moja najwznioślejsza"

Święty Alojzy Scrossoppi (1804 – 1884) – Pochodził z głęboko  religijnej rodziny katolickiej. W wieku 12 lat wstąpił do niższego  seminarium, a w 1827 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W  uroczystości tej  uczestniczyli jego dwaj starsi bracia, kapłani.

Materialne i duchowe potrzeby mieszkańców Udine stały się dla Alojzego  wezwaniem do poświęcenia życia działalności charytatywnej i pracy  duszpasterskiej na rzecz najbardziej potrzebujących. Z grupą kapłanów i  młodych nauczycielek prowadził dom dla opuszczonych dziewcząt. W  kształceniu i wychowywaniu ich pomagały mu siostry ze Zgromadzenia  Opatrzności Bożej, które sam powołał do istnienia w  1845 r.

Medytacja słowa Bożego, adoracja Najświętszego Sakramentu, codziennie  odprawiana Droga Krzyżowa, różaniec, długie nocne czuwania pomagały  mu harmonijnie łączyć kontemplację i działanie.

Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych w 1981 r, a w 2001 r.  ogłosił świętym i patronem chorych na AIDS.

 

 

Święty Józef Vaz (1651 – 1711) – Józef Vaz urodził się 1651 roku w Goa w zachodniej części Indii. Ukończył studia humanistyczne oraz teologiczne w kolegium jezuitów. W 1676 r. przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczął pracę duszpasterską w Sancoale. Tutaj dotarła do niego wiadomość o bardzo trudnej sytuacji prześladowanych katolików mieszkających na Cejlonie. Od prawie 50 lat nie było na wyspie kapłana, a władze nie udzielały zgody na przyjazd misjonarzy z Europy.

W 1684 r. w Goa, wspólnie z kilkoma kapłanami, założył Kongregację Oratorium św. Filipa Neri. Cztery lata później w przebraniu robotnika udał się na Cejlon i nawiązał kontakt z katolikami w Tatlnie. Wkrótce jednak musiał opuścić miasto, ponieważ groziło mu aresztowanie. Udał się, więc do rządzonego przez buddystę królestwa Kandy i tam próbował głosić Ewangelię, został jednak schwytany. W więzieniu nauczył się języka syngaleskiego, a niezbyt surowy nadzór pozwolił mu na prowadzenie działalności duszpasterskiej.

Przełomem był rok 1696, kiedy w czasie wielkiej suszy po publicznych modlitwach o. Vaza spadł obfity deszcz. Król w dowód wdzięczności wypuścił go z więzienia i pozwolił na działalność misyjną. W tym czasie dołączyli do niego trzej współbracia, a O. Vaz został mianowany Wikariuszem Generalnym wyspy Cejlon. Zmarł po ciężkiej chorobie w 1711 r. beatyfikował go św. Jan Paweł II w 1995 r. a kanonizował w 2015 r. papież Franciszek.

 


Błogosławiony Jan Ancina (1545 – 1604) - Żył w czasach św. Filipa.  Jemu to Filip zlecił sprawdzanie kolejnych tomów Roczników kościelnych  pisanych przez Baroniusza. Ancina pracował początkowo jako kapłan  Kongregacji rzymskiej. Później udał się do Neapolu, gdzie powstała nowa  wspólnota. Zasłynął jako wspaniały mówca, poeta i kompozytor tworzący  dla potrzeb Oratorium. Właśnie dzięki sztuce udało mu się zachęcić do udziału w spotkaniach oratoryjnych arystokrację i elitę Neapolu. Na dwa  lata przed śmiercią - mimo zapewnień, że nie jest tego godzien - został  biskupem w Saluzzo. W czasie swoich krótkich rządów diecezją dał się  poznać jako gorliwy pasterz. Papież Leon XIII w 1889 zaliczył go w poczet  błogosławionych.