Kongregacja Oratorium - Sanktuarium Świętogórskie
O witaj Rodzicielko białego jak śnieg Kwiatu,
Panienko, słodka Ozdobo,
Chwało moja najwznioślejsza"

Bazylika ozdobiona została aż 9 ołtarzami. Spośród nich wyróżnić możemy dwie grupy: ołtarze znajdujące się w prezbiterium (trzy) oraz te znajdujące się pod wielką kopułą (sześć).

 

OŁTARZE ZNAJDUJĄCE SIĘ W PREZBITERIUM

 

Ołtarz Wielki

Do jego powstania przyczyniło się uzdrowienie Pisarzowej Ziemi Poznańskiej Heleny z Tworzyańskich Rogalińskiej, która z uwagi na chorą nogę od dziewięciu lat poruszała się o kulach. Wraz ze swym mężem Janem w podziękowaniu za odzyskane zdrowie ufundowali Matce Najświętszej to wspaniałe dzieło.

Ołtarz zbudowany z drewna pokrytego stiukiem, wykonany został w latach 1723 – 1726 przez Ignacego Provisore i Jana Siegwitz’a, mistrzów z Wiednia zamieszkałych we Wrocławiu. Wzorowany był na ołtarzu z kościoła jezuitów we Wrocławiu.

Nad murowanym cokołem wznosi się kondygnacja środkowa dzielona za pomocą kolumn na trzy części. W jej partii środkowej, najszerszej, w ozdobnej niszy umieszczony został Cudowny Obraz Róży Duchownej. Przestrzenie boczne wypełniają figury św. Filipa Neri z gorejącym sercem i św. Ignacego Loyoli ze swym atrybutem w postaci promienistej plakietki IHS z trzema gwoździami. Trzecią kondygnację podkreśloną łukiem przerwanym pośrodku, wypełnia relief Trójcy Świętej adorowanej przez dwa anioły oraz figury śś. Judy Tadeusza i Jana Chrzciciela umieszczone na osiach zewnętrznych. Całość zwieńcza promienista gloria z gołębicą Ducha Świętego oraz dwa aniołki usadowione na gzymsie.