Kongregacja Oratorium - Sanktuarium Świętogórskie
O witaj Rodzicielko białego jak śnieg Kwiatu,
Panienko, słodka Ozdobo,
Chwało moja najwznioślejsza"

Imponująca swymi rozmiarami i walorami, zarówno zewnętrznymi, jak i wewnętrznymi, jest świętogórska kopuła wieńcząca centralną część kościoła. Nawiązuje ona do włoskich kopuł, które częstokroć można spotkać na tamtejszych świątyniach.

Kopuła (ufundowana przez Teofilę z Leszczyńskich) została zaprojektowana przez Pompeo Ferrari'ego i zbudowana przy współpracy mistrza murarskiego Jana Adama Stier'a. Powstała w latach 1718-31. Z zewnątrz pokryta w 1756 roku miedzianą blachą, która przez lata pokryła się charakterystyczną zielonkawą śniedzią. Na frontowej części czaszy widać również ogromnych rozmiarów herb rodziny Konarzewskich z inicjałami fundatorki miedzi – Weroniki z Konarzewskich Mycielskiej, kasztelanowej poznańskiej.

Kopuła zbudowana jest (podobnie jak sam kościół) na planie ośmioboku. Osadzona została na tzw. tamburze przeprutym 16 potężnymi oknami, które nadają podstawie konstrukcji niezwykłej lekkości i delikatności. Nad zwieńczeniem okien osadzeni zostali aniołowie podtrzymujący tablice z wypisanymi na nich ewangelicznymi 8 błogosławieństwami.

Sama czasza, osadzona na ośmiobocznym cokole, wsparta została na 8 żebrach schodzących się promieniście ku środkowi, gdzie przechodzą w podstawę wieńczącej obiekt latarni.

Kopuła o średnicy 17 metrów ozdobiona została w 1746 roku freskami wykonanymi przez śląskiego malarza Jerzego Wilhelma Neunhertza. Obrazy te przestawiają sceny z życia św. Filipa Neri. I tak widzimy:

  • Wyjście Filipa z domu rodzinnego
  • Kazanie w kościele św. Dominika w Rzymie
  • Chrzest poganina
  • Audiencja u papieża Grzegorza XIII w r. 1575
  • Stygmat Ducha Świętego
  • Cud dokonany przez świętego
  • Śmierć św. Filipa w 1595
  • Św. Filip w chwale nieba

W scenie audiencji u Grzegorza XIII artysta wymalował swój autoportret w osobie halabardnika ubranego w strój gwardii szwajcarskiej, trzymającego kartusz z napisem łacińskim. Głosi on, że:

Roku 1746 – 20 czerwca zaczęta, a 30 sierpnia ukończona ta malatura przez pana Jerzego Wilhelma Neunhertza za czasu przewielebnego Ojca Michała Ładyńskiego Proboszcza Kongregcyi Oratorij.