Kongregacja Oratorium - Sanktuarium Świętogórskie
O witaj Rodzicielko białego jak śnieg Kwiatu,
Panienko, słodka Ozdobo,
Chwało moja najwznioślejsza"

Do świętogórskiej bazyliki królującej nad całą ziemią gostyńską przylega od strony południowej imponujących rozmiarów klasztor połączony z nią piętrowym łącznikiem z bramą procesyjną.

Jest drugą tego typu budowlą wzniesioną na Świętej Górze. Pierwotny – drewniany klasztor zbudowany zaraz po zainstalowaniu Kongregacji w Gostyniu – spłonął w czasie budowy kopuły kościoła (w 1731 roku). Natychmiast po pożarze fundatorka – Weronika Mycielska – zleciła budowę nowego „domu zakonnego” Pompeo Ferrari’emu i Adamowi Stier’owi. W latach 1732-48 plany stają się rzeczywistością i od tej pory obok kościoła podziwiać można imponującą bryłę „nowego” barokowego klasztoru.

Budynek wzniesiono na planie czworoboku z wirydarzem pośrodku. Fasada frontowa (zwrócona w kierunku zachodnim) ma 50 m długości i jest przedzielona pośrodku wieżą. W wieży mieści się wejście główne obramowane kolumnami. Jest ona zwieńczona miedzianym hełmem barokowym i zakończona Okiem Opatrzności. Zegar na wieży, pochodzący z 1758 roku, wykonał zegarmistrz wrocławski Jan Friedrich Schepke.